Tytan i stopy tytanu są materiałem bardzo wytrzymałymi, a jednocześnie miękkimi i plastycznymi, przez co trudno się je obrabia. Niska przewodność cieplna oraz gęstość powodują że materiał skrawający ulega silnemu obciążeniu termicznemu i ma tendencje do utwardzania się. Materiał obrabiany może się zespawywać się z narzędziem.

Ważnymi różnicami między tytanem i stalą (lub stopami na bazie niklu), które muszą być rozpoznane, są:

  • tytan ma mniejszą gęstość,
  • tytan ma niższy moduł sprężystości,
  • tytan ma mniejszą ciągliwość,
  • tytan jest wrażliwy na zanieczyszczenia podczas spawania.

Do obróbki skrawaniem powinno się dobrać narzędzie z niską prędkością roboczą przy dużej ilości chłodziwa. Bardzo utrudniona jest obróbka w automatach, gdyż podczas skrawania ciągłego tytan oraz stopy tytanu tworzą długie wióry, które mogą owijajać się wokół narzędzia. Sprężystość stopów tytanu, korzystna i pożądana w gotowych częściach, powoduje jednak powstawanie ugięć i drgań podczas obróbki. Pod wpływem siły skrawania sprężysty przedmiot odkształca się, a krawędzie ostrza niekiedy bardziej trą o niego, niż go skrawają.

Do tłoczenia i frezowania stosuje się stale szybkotnące o dużej zawartości kobaltu, metale twarde (np. węgli wolframu) lub stellity. Przy frezowaniu należy uważać by wióry z tytanu nie sklejały się ze sobą.